Ondernemers Zonder Grenzen

“Werken aan het ecosysteem is geen liefdadigheid maar een plicht”

Werner Sels besloot tijdens een midlifecrisis om Ondernemers Zonder Grenzen op te richten. 20 jaar later helpt zijn onderneming bouwen aan de grote groene muur in Senegal, een project dat de uitbreidende woestijnen probeert tegen te houden.

Porsche, moto, andere vrouw of project?

“De twee oorzaken waarom ik Ondernemers Zonder Grenzen oprichtte zijn migratie en een midlifecrisis.” Rond zijn 40ste had hij een goeddraaiend IT-bedrijf. Maar het leven liep te vlot voor Werner. “De gedachte dat alles zo makkelijk ging zijn voor de rest van mijn leven gaf mij wat angst. Daarom begon ik mij de vragen te stellen die we ons als mens al meer dan 15.000 jaar stellen. Wie ben ik? Vanwaar kom ik? En waar ga ik naartoe? Ik had dus een midlifecrisis.” Die crisis gaf hem een paar opties. Ofwel kocht hij een Porsche, ofwel kocht hij een moto, ofwel zocht hij een nieuwe vrouw. “Maar ik was tevreden van mijn auto, ben bang van moto’s en ik zie mijn vrouw nog steeds graag”. Dus was het tijd voor een avontuur. Hij trok naar Burkina Faso om te kijken wat voor projecten er daar aan de gang waren.

Duurzaam en winstgevend

Tijdens zijn reis naar Burkina Faso kwam hij een grote groep migranten tegen. Zij migreerden van het noorden naar het zuiden. “Ik wou weten waarom want migratie lokt conflict uit en een mens zoekt van nature geen conflict op.” De migranten vertelden hem dat waar ze vandaan kwamen niets meer was. Dat bleek ook toen hij er ging kijken. De Sahel, de rand van de woestijn, had de grasgebieden omgevormd tot woestijn. Toen zag hij het. “Hier ga ik mijn project van maken. We moeten deze bevolking helpen om opnieuw een groene omgeving te creëreren.”

“Ik ben geen missionaris maar een ondernemer dus ik wou een project dat zowel duurzaam als winstgevend was.” Ondernemers Zonder Grenzen zorgt ervoor dat de lokale bevolking haar natuur terugkrijgt met alle commerciële voordelen. Zo kunnen ze van de gum van acasia bomen een cashcrop opbouwen om die tijdens een gunstige periode te verkopen. Maar ook van de grassen kunnen ze manden maken of overschotten verkopen aan de veehandelaars.

Burgerplicht

“In ruil voor deze welvaart koopt de lokale bevolking de bossen terug van ons. Zo kunnen inesteerders rekenen op een rendement tussen de 1 en 3 procent. Rijk zullen ze er dus niet van worden. Maar ik zie het project zeker niet als liefdadigheid. Ik zie werken aan een stabiel ecosysteem eerder als mijn plicht.” Een burgerplicht die we volgens Wernel allemaal zouden moeten voelen. “Ik ben ongeloofelijk dankbaar voor het leven dat ik hier heb gekregen en ik probeer het zo waardig mogelijk in te vullen. Ik wil laten zien van ‘hé, ik ben hier geweest’. Die bossen zullen er na mijn dood nog staan. Een nalatenschap. Ik hoef niet herrinerd te worden maar ik heb wel een toegevoegde waarde als mens, anders kan ik evengoed als een koe leven. ”

Sven Nys

Met deze way of life heeft Werner al verschillende avonturen meegemaakt. Zo werd hij een keer uitgenodigd door de Monerava, dat is de hoogste spirituele leider van Senegal. “Als hij je een zegen geeft voor iets dan mag je er zeker van zijn dat de bevolking achter je staat. Het is traditie dat als je bij de Monerava wordt uitgenodigd dat je een geschenk van hoge morele waarde meebrengt. Ik kwam te weten dat de Monerava een groot wielerliefhebber is. Ik was daarom bij Sven Nys thuis langs geweest om eens te polsen voor een atribuut. Sven was meteen enthousiast over het project en gaf het truitje mee waarmee hij voor de eerste keer Belgisch kampioen is geworden. Dat truitje hangt nu in het sportmuseum van de Monerava en ik geniet van zijn zegen om het ecosysteem te herstellen.”

Artikel: Pieter Desaever – AP Journalistiek

Voorwerp in de kijker:

Deel op: