FEFA

“Kinderen hebben boeken nodig om te leren”

Alice Manirambona, een vrolijke spring-in-‘t-veld van 48 jaar oud, richtte enkele jaren geleden organisatie FEFA vzw op. Daarmee helpt ze minderheden in haar geboorteland Burundi een beter leven op te bouwen.

“FEFA staat voor Food and Education For All. De zwakke groepen in Burundi zoals kinderen, alleenstaande moeders zonder werk, ongeschoolde mensen, mensen met een beperking… hebben het erg moeilijk om te voorzien in hun basisbehoeften: eten en onderdak. Daarom willen we hen met FEFA helpen zodat ze beter op eigen benen kunnen staan.”

FEFA, bijdrage tegen armoede

“Toen ik in 1994 naar België kwam, was er in Burundi een burgeroorlog aan de gang. Ik kwam naar België om de situatie te ontvluchten. Pas in 2007 ging ik voor de eerste keer terug. Je verwacht dat een land erop vooruitgaat met de tijd. Maar ik ging terug naar een Burundi dat meer armoede, honger en verdriet kende dan toen ik het in 1994 achterliet. In 2014 en 2016 ging ik nog eens terug. Die laatste keer zag ik zo’n grote armoede dat ik er meteen iets aan wilde doen, ook al zou mijn bijdrage nog zo klein zijn.”

Gevoelens van boosheid en verdriet

“Met boos of verdrietig zijn, bereik je niets. Ik kon boos zijn zoveel ik wilde, daarmee help je uiteindelijk niemand. Ik wil vooral positief blijven, daarmee bereik je veel meer. Vanuit mijn persoonlijk inkomen kon ik geen mensen helpen, daarom startte ik FEFA vzw. Zo is het makkelijker om dingen te organiseren.”

Oogsten, dieren en familieplanning

“De mensen in Burundi leven voornamelijk van landbouw. We geven hen goede zaden en leren hen hoe ze uit hun vorige oogsten goede zaden moeten bijhouden. Zo kunnen ze aan de lopende band voedsel oogsten en verkopen. FEFA geeft kippen of konijnen aan de lokale bevolking. Die kan de eieren verkopen en de meststoffen gebruiken.
We proberen mensen te sensibiliseren over het aantal kinderen. Het is niet gezond voor de vrouwen om constant zwanger te zijn en elk kind dat erbij komt is weer een mond meer die ze moeten voeden.
Op die manier leren de mensen voor zichzelf te zorgen. Daar zijn ze uiteindelijk het meest mee geholpen.”

Burundi en België, twee heel andere werelden

“Burundi en België, het zijn twee heel andere werelden. Ik ben naar België gekomen om verder te studeren aan de universiteit van Namen. Ik ben daar heel goed ontvangen. Ik moest de taal niet leren, want in Burundi spreekt men zowel Frans, als Kirundi (een andere officiële taal in Burundi), dus die aanpassing was niet heel groot.
Maar toen ik voor het eerst in mijn leven een uitgebreide bibliotheek zag, was ik op slag verliefd. Al die boeken, dat had ik nog nooit gezien (lacht). In Burundi hebben ze amper boeken en hier kon je er honderden uitlenen en lezen! Zo’n luxe kende ik niet. Mijn kinderen zijn hier geboren en ik merk bij hen soms dat ze die kleine dingen niet appreciëren, daarom moeten ze van mij af en toe naar de bibliotheek gaan, gewoon omdat het kan (lacht).”
“België was al van toen ik klein was mijn droomland, ik wilde heel graag naar hier komen. Maar in het begin dacht ik dat ik ooit zou terugkeren naar Burundi. Dat wil ik nu niet meer. Mijn kinderen, man en werk zijn hier, mijn hele leven is hier.”

Boek als sleutel voor de toekomst

“Ik zou heel graag in mijn geboorteprovincie in Burundi een bibliotheek opstarten. De eerste keer in mijn leven dat ik een boek zag, was in de universiteit in Burundi. Maar de bibliotheek daar is erg klein. Boeken zijn de basis om dingen te kunnen leren. Het is echt nodig dat ook jonge kinderen boeken kunnen lezen en eruit kunnen leren. Ik wil het tekort aan boeken en bibliotheken in Burundi echt zien verdwijnen, al kost het mij bloed, zweet en tranen.”

Artikel: Ilene Bellens – AP Journalistiek

Voorwerp in de kijker:

Deel op: