Eslabonsocial

“Ik wil de miserie op tv niet weg zappen”

“Overal op de wereld zijn er mensen die hulp kunnen gebruiken”, zegt Geert Van Cleemput. Geert is voorzitter van Eslabonsocial. Een Belgische vzw die de armoede in het Ecuadoraanse Guayaquil aanpakt. “Ik wil op mijn leven terugblikken en zien dat ik iets betekend heb voor de mensen”.

Priester Guy Mennen richtte de vzw Eslabonsocial op in 2008. “Maar eigenlijk zijn we al sinds 2002 actief”, zegt huidig voorzitter Geert Van Cleemput. “Guy had een opvangtehuis in Wommelgem. Op een dag kwamen er een aantal Ecuadorianen in het huis terecht en met één van hen is het helaas slecht afgelopen. Guy is toen zelf naar Guayaquil gegaan om de situatie ter plekke te bekijken. Er waren toen mensen die hem smeekten om hun kind mee naar België te nemen, omdat het hier een betere toekomst zou hebben. Maar dat gaat gewoon niet, je kan niet iedereen mee naar België nemen. Toen heeft Guy beslist om de mensen ter plaatse te helpen”, vertelt Geert, die Guy zelf per toeval leerde kennen en zo in het project is gerold.

Verschillende projecten

We zijn nu meer dan tien jaar verder en Eslabonsocial heeft verschillende projecten in Guayaquil, de grootste stad van Ecuador. “Het eerste project waar we mee gestart zijn, is ons gastenhuis. In het gastenhuis kunnen jongeren uit de buurt werken en een centje bijverdienen. Langs de andere kant gebruiken wij het geld dat we met het gastenhuis verdienen om als vzw in leven te blijven en nieuwe projecten te starten. Zo hebben we intussen gezorgd voor een kleuterschooltje en een degelijk ziekenhuis voor de mensen. We zijn ook een landbouwproject gestart, waarmee we ervoor hebben gezorgd dat lokale landbouwers zelf groenten en fruit kunnen telen en het daarna kunnen verkopen aan een eerlijke prijs”, zegt Geert.

“De slimste en de domste beslissing van mijn leven”

Hij beseft dat er ook in ons eigen land mensen zijn die in armoede leven. “Er zijn heel veel mensen die in armoede leven, van wie we het gewoon niet weten. Ik kan zeker begrip opbrengen voor mensen die zeggen: ‘Hier zijn toch ook mensen die hulp nodig hebben’. Maar volgens mij is het belangrijkste dat je íets doet in je leven. Dat je niet gewoon naar tv kijkt en de miserie van de mensen bij wijze van spreken weg zapt. Overal op de wereld zijn er wel mensen die hulp kunnen gebruiken. Ik wil op mijn leven kunnen terugkijken en zien dat ik iets betekend heb”, klinkt het gepassioneerd.

Geert vertelt dat hij mentaal alle dagen met Esabonsocial bezig is. Als je rondkijkt in het huis van Geert zie je al snel dat Ecuador niet alleen in zijn hoofd, maar ook in zijn hart zit. “Ik ben echt volledig into Ecuador. Ik ben er zelfs een jaar gaan wonen met mijn vrouw en mijn drie kinderen. Dat is eigenlijk het slimste en het domste dat ik in mijn leven heb gedaan. Het slimste omdat ik er ontzettend veel heb geleerd. Het domste omdat ik er voor een stuk ben achtergebleven. Ik ga nu nog elk jaar naar Ecuador om de situatie ter plekke te gaan bekijken en om groepen die op inleefreis gaan te begeleiden”, vertelt Geert.

De paternoster

Om af te sluiten vertelt Geert me over een anekdote die hij meemaakte met een van de groepen. “In de buurt van het dorpje Baños is een prachtige waterval, daar ga ik altijd naartoe met mijn groepen. De wandeling in de buurt is gratis, maar om tot bij de waterval te komen, moet je één dollar betalen. Ik kwam toen een Ecuadoraans gezin tegen dat één dollar tekortkwam om met het hele gezin naar de waterval te kunnen. Uiteindelijk heb ik de toegang voor die mensen betaald”, vertelt Geert.

De man was Geert zo dankbaar dat hij terug naar beneden liep om Geert te bedanken. “Hij gaf mij zelfs zijn paternoster. Ik zei hem dat ik niet zo gelovig was en dat hij dat echt niet moest doen. ‘Nee’, antwoordde de man. ‘Als jij er niets mee kan doen, houd hem dan bij tot je iemand tegenkomt die hem harder nodig heeft dan jij’. Later op de wandeling ben ik die man terug tegengekomen. Met zijn gezin zat hij in de laadbak van een auto vol maïs, onderweg naar Rio Bamba, een reis in de bijtende kou. En die man vond dat ik die paternoster meer kon gebruiken dan hij. Zo dankbaar, dat vond ik echt mooi. Ik heb de paternoster nog altijd, terwijl er zo veel mensen zijn aan wie ik hem zou kunnen geven.”

Artikel: Yanko Beeckman – AP Journalistiek

Voorwerp in de kijker:

Deel op: