Chico Latino

Cultuurverschillen aanvaarden en productief samenwerken

Een zonnige maandagmiddag in Edegem,  bij Hilde thuis waar ook het hoofdkwartier van vzw Chico Latino gevestigd is, zetten we ons in het gezellig tuintje. Hilde is net terug van Peru waar ze ongeveer vier maanden per jaar vertoeft. Dertig jaar geleden adopteerde ze haar zoon in Peru. Daarna besloot ze dat ze nog meer kinderen wilde helpen. Dat doet ze nu via Chico Latino, een naschoolse opvang voor kinderen in bergdorpjes in Peru.

Spelend leren

“Het niveau van het onderwijs in Peru is simpelweg ondermaats”, aldus Hilde. Kinderen gaan er maar een halve dag naar school. Daarna gaan ze naar huis en helpen ze hun ouders in het huishouden en op het veld. De ouders zijn vaak analfabeet en kunnen de kinderen dus niet helpen met hun schoolwerk. “Daar komt Chico Latino tussen. Bij ons komen de kinderen onder het motto ‘spelend leren’ hun schoolse en sociale vaardigheden versterken.”

Een traject voor het hele gezin

Hilde vertelt dat er heel wat struikelblokken zijn die Chico Latino moet overwinnen. “Als je met kinderen wil werken, moet je ook hun ouders betrekken.” In Peru zijn er nog heel wat problemen zoals familiaal geweld en alcoholisme. Er wordt hard met de kinderen omgegaan en er is in het algemeen te weinig aandacht voor de ontwikkeling van de creativiteit van kinderen. Het is belangrijk om een kind een kind te laten zijn. “We proberen de ouders vooral bij te leren hoe ze op een andere manier met hun kinderen  kunnen omgaan.” Maar in het begin het vertrouwen winnen is niet simpel: “Het is vooral een kwestie van veel met de mensen praten, huisbezoeken doen en workshops organiseren voor de ouders. We werken vooral met de vrouwen rond zelfbewustzijn, zelfvertrouwen, rechten van vrouwen en mishandeling door de partner.”

Naast dit pedagogisch project heeft Hilde ook meegewerkt aan een sociaaleconomisch project waarbij de bevolking werd geleerd hoe ze cavia’s moeten kweken. Cavia’s zijn een echte lekkernij in de Andes. De gezinnen zijn begonnen met één mannetje en vijf vrouwtjes en hebben nu meer dan honderd cavia’s die ze verkopen. “Die opbrengst zorgt voor bijna een verdubbeling van hun inkomen. Dat is een soort project waarbij je de bevolking op weg helpt en het daarna kan afronden omdat ze geleerd hebben hoe ze zelf hun inkomsten in stand kunnen houden.” Een educatief project kan je eigenlijk niet afronden. Er blijft altijd werk omdat er altijd nieuwe kinderen bij komen. “Maar dat betekent niet dat we geen resultaten boeken met de gezinnen waar we lang mee werken”, aldus Hilde.

Positieve inzichten

Hilde vertelt over haar mooiste momenten bij Chico Latino: “Vorig jaar was er een evaluatie van de adolescenten. Ruben, nu zeventien jaar en al vanaf het begin bij Chico Latino, vertelde dat hij bij ons geleerd had om mensen graag te zien. Dat heeft me zeker ontroerd. Ook Alessandra, een meisje van vijf jaar uit een ontzettend arm gezin schreef toen ze nog maar net kon schrijven op het bord : se feliz. Dat betekent ‘gelukkig zijn’. Als je met al je frustraties zit over kinderen die niet luisteren en ouders die hun kinderen bont en blauw slaan, vraag je je soms af: ‘Waar doe ik het eigenlijk allemaal voor?’ Dat zijn deze kleine getuigenissen dan. Dat is alles voor mij.”

Hilde heeft al een hele evolutie meegemaakt. Ze is volledig afgestapt van de paternalistische houding die we als Europeanen vaak hebben in het buitenland. “Ik heb de waarde leren zien van de manier hoe zij alles aanpakken, ook al is dat soms heel verschillend van mijn eigen manier. Je moet de cultuurverschillen aanvaarden en op een productieve manier samenwerken.” Ook de levensvreugde zoals de mensen in Peru hebben mist ze in België. “Als ik zie dat mensen in Peru met veel problemen, toch een stuk levensvreugde in zich houden, vind ik dat ontzettend knap.”

Artikel: Laurence Verhees – AP Journalistiek

Voorwerp in de kijker:

Deel op: