Bikas

“Wanneer een realisatie écht leeft: het mooiste wat er is”

Nadat hij zijn hart verloor aan bergen beklimmen, stak hij zijn ziel in het ontwikkelen van verschillende realisaties in het Himalaya-gebied van Nepal. Peter David is al 30 jaar lang een werkende kracht achter de vzw Bikas.

Onderwijs en ontwikkeling staan centraal

Peter en ik spreken af op mijn school. Hij komt van een andere campus gesneld, waar hij skills navigator is. Het onderwijs is zijn grootste interesse. “Bikas is het Nepalese woord voor

ontwikkeling, en als Bikas houden wij ons dan ook voornamelijk bezig met het ontwikkelen van projecten. Ook hier in België bieden wij vormingen aan, waar je meer informatie kan krijgen over Nepal. Voordien ondersteunden wij de Nepalese gemeenschap in ons land, maar intussen is die groep zodanig uitgebreid, dat ze zelfdragend is geworden.”

Trekkers en klimmers

De organisatie ontstond in de jaren ’60 nadat Antwerpenaar Jos Gobert enthousiast terugkeerde van een trektocht door Nepal. “Toen heeft hij beslist dat hij iets terug wilde doen voor de Nepalese samenleving. Daaruit is een vereniging gegroeid. Vandaag zijn we de oudste organisatie rond ontwikkelingssamenwerking met Nepal. Hoewel we aan het begin pionier waren, zijn er inmiddels kleine organisaties bijgekomen. Onze focus ligt vooral op het Himalaya-gebied, omdat het daar een paradijs is voor klimmers en trekkers. Wanneer je de Alpen beklommen hebt, trek je naar de Himalaya.”

“Heel ons bestuur keert frequent terug naar Nepal. Wij noemen dat Nepalitis: de ziekte om altijd terug te willen keren.”

Een verrijkende ervaring

“Het hangt van persoon tot persoon af of je de problematieken die je daar ziet makkelijk kan

loslaten,” verzekert hij. “Dat je als een ander mens terugkeert, daar ben ik steevast van overtuigd. De eerste keer dat je terug in een grootwarenhuis terecht komt, schrik je toch even: ‘Wauw, hier hebben ze alles.’ In Nepal moet je echt je best moet doen om gevarieerd eten te vinden.”

“Alle jongeren onder de vijfentwintig zouden zeker naar een ontwikkelingsland moeten reizen, dat verrijkt je enorm. Vooral als je nog geen partner of kinderen hebt, en je zelfstandig die kans kan grijpen. Dat is een ervaring die je achter geen enkele schoolbank kan opdoen.”

Lessen uit het verleden, uitdagingen voor de toekomst

Peter drukt erop dat hij na 30 jaar nog steeds op nieuwe uitdagingen botst. “Wat ik vooral

gemerkt heb, is dat je wijzer wordt met de jaren. Wat wij nu systematisch doen bijvoorbeeld, is het opstellen van een contract met de lokale bevolking. Zij moeten dan 30% van de kosten bijdragen. Dat kan in geld, arbeid of grond zijn. Zo bewijzen ze dat ze het project effectief belangrijk vinden. Als ze daar niet voor open staan, weet je dat er eigenbelang mee gemoeid is, en dat het niet gedragen wordt vanuit de gehele gemeenschap.”

“Wil je onze vzw steunen? Trek dan eerst eens naar Nepal en kom enthousiast terug,” lacht hij. “Dan zal je zelf ideeën genoeg hebben om je talenten in te zetten. Kindersponsoring daarentegen is een heel moeilijk controleerbaar gegeven. Soms worden kinderen dubbel gesponsord door verschillende internationale organisaties. We hebben dan ook beslist om daarmee te stoppen. Het is een té individuele kwestie. Wat als die kinderen ouder worden, blijf je hen dan opvolgen, of niet? Wat als de sponsor opeens stopt met sponsoren? Het is een heel mooi gebaar, maar niet productief.”

“De Nepalese jeugd studeert heel ijverig. Nepalezen zijn harde werkers. Ze willen echt vooruit, dat voel je in alles wat ze doen. Dat is ook een reden waarom ik heel graag met hen samenwerk. Anders zou je geen motivatie meer vinden in wat je doet.”

Verbondenheid, tussen jong en oud, hier en ginder

Peter droomt ervan om meer jongeren bij Bikas te betrekken, die zich voor een langere termijn willen engageren. Al is hij heel enthousiast over het huidige bestuur. “Het voordeel aan een bestuur met ook wat oudere mensen, is dat ze meer vrije tijd hebben en over veel competenties bezitten. Die betekenen echt wel een meerwaarde voor ons. Maar het is natuurlijk ook leuk als je studenten stage kan laten doen in de scholen die wij oprichten. Zo zorgen we niet enkel dat de infrastructuur degelijk is, maar ook dat de onderwijskwaliteit door uitwisseling wederzijds versterkt wordt.”

In Nepal kan je jezelf herontdekken. “Velen gaan naar Nepal om te klimmen, en de top te bereiken. Gaandeweg komen ze in contact met Nepalezen en ontstaat er een band met de plaatselijke bevolking. Die verbondenheid tussen mensen vind je nadien zoveel belangrijker dan de top te hebben bereikt. Als je op een sobere manier in hutten overnacht, overdenk je bij jezelf: eigenlijk, dit is alles wat ik nodig heb. En dan kom je tot de puurheid en de zuiverheid van het leven.”

Samen voor de mooiste resultaten

“Wanneer dat wat je, samen met de Nepalese bevolking, gerealiseerd hebt écht leeft: dat is het mooiste wat er is. Als je samen een hangbrug hebt gebouwd, en ziet dat die heel intensief gebruikt wordt… dat vind ik geweldig. Dat is mijn persoonlijke norm: als we ooit één mensenleven hebben gered met ons project, dan is het voor mij geslaagd.”

Artikel: Tess Jacobs – AP Journalistiek

Voorwerp in de kijker:

Deel op: